بلكه در حقيقت هيچكس جز او « روزى دهنده » نيست ، چرا كه هر كس هر چه دارد از او است و هر كس چيزى به ديگرى مىدهد « واسطه انتقال روزى » است ، نه روزى دهنده . اين نكته نيز قابل دقت است كه او در برابر اموال « فانى » نعمتهاى « باقى » مىدهد ، و در مقابل « قليل » « كثير » مىبخشد . و از آنجا كه اين گروه از ثروتمندان ظالم و طاغى در زمره مشركان بودند و ادعا مىكردند كه ما فرشتگان را مىپرستيم و آنها شفيعان ما در قيامت هستند ، قرآن به پاسخ اين ادعاى بىاساس نيز پرداخته چنين مىگويد : « به خاطر بياور روزى را كه خداوند همه آنها - چه عبادت كنندگان و چه عبادت شوندگان - را محشور مىكند ، سپس فرشتگان را مخاطب ساخته مىگويد : آيا اينها شما را عبادت مىكردند » ؟ ! ( * ( وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ جَمِيعاً ثُمَّ يَقُولُ لِلْمَلائِكَةِ أَ هؤُلاءِ إِيَّاكُمْ كانُوا يَعْبُدُونَ ) * ) . بديهى است اين سؤال سؤالى نيست كه مجهولى را براى ذات پاك خداوند كشف كند چرا كه او به همه چيز عالم است ، هدف اين است از بيان فرشتگان حقايق گفته شود ، تا اين گروه عبادت كننده سرافكنده و شرمنده شوند ، و بدانند آنها از عمل اينها كاملا بيزارند ، و براى هميشه مايوس شوند . ذكر « ملائكه » از ميان تمام معبودهايى كه مشركان داشتند ، يا به خاطر آن است كه فرشتگان شريفترين مخلوقى بودند كه آنها پرستش مىكردند ، جايى كه از آنها در قيامت شفاعتى حاصل نشود از يك مشت سنگ و چوب يا جن و شياطين چه مىتواند حاصل شود ؟ ! يا از اين نظر است كه بت پرستان سنگ و چوبها را مظهر و سمبل موجودات علوى ( فرشتگان و ارواح انبياء ) مىدانستند ، و به اين عنوان آنها را پرستش